---

Ilunabarraren erroreran hil nintzen duela milaka urte.

Jaun Beltzaren aurrean iluntasuna besarkatu nuen betiko.

Hil zen eguna niretzat, hil zen eguzkia.

Argirik gabeko ilargia da orain zeruko izar bakarra.

Ni naiz Gaueko, gauaren zaindaria,

Heriotzaren semea, ilargiaren alaba.

Ni naiz Gaueko, iluntasunaren orroa,

Gauaren beltzean murgiltzen diren arima galduak lapurtzera bidalia.

Mendez mende milaka arimen etsipenez asetuz joan naiz gauaren gosea.

Gizaldiz gizaldi pilatutako espektroez osatuz doa gauaren gudarostea.

Ni naiz Gaueko, gauaren zaindaria,

Heriotzaren semea, ilargiaren alaba.

Irentsitako arima bakoitzeko murriztuz doaz egunaren ertzak,

Handituz doa azpi munduaren erresuma.

Ni naiz Gaueko, gaua da nire erreinua,

Eroriko da iluntasuna betiko, hilko da egunsentia.

Ni naiz Gaueko, nire arnesean biziko da gaua.