Críchelo, e baleiro saíches fóra. Pouco a pouco caíches nunha espiral de desgraza, atopando outros coma ti, tamén perdidos, ¿Non es quen crías? Tiveches tempo pra pensar, non lle importas a ninguén. Agora es un absurdo, noso e po, berrando dende o sumidoiro no que padeces.