---

Sede nos ermos outeiros

e nas poeirentas chairas,

nos arpados nopaleiros,

e nas enxoitas airas

Nas lagúas enlamadas

de arneiro xabre cinguidas

Sede nas irtas valgadas

e nas terras íspidas

Sede nas mortas aldeias,

nas congostras, nos carreiros

e nas queimantes areias

dos escoados regueiros

Nas árbores desfolladas

que erguen, en mudo queixume,

súas ponlas estordegadas,

fogueiras a arder sen lume

Os remuiños inxentes

como brasfemias ou pregos,

cara os ceios incrementes

ruben, nun pulo, dos regos

Sede en min nunca amatada,

sede en min xamáis dormida

da verde Terra arelada,

a das choivas benquerida

Sede o coiote ouveante,

sede a cobra pezoñenta

Sede a iguana cincenta

Os carneiros tosquiados, o armentío famento,

os pegureiros coitados...

Sede, universal tormento!

Os remuiños inxentes

como brasfemias ou pregos,

cara os ceios incrementes

ruben, nun pulo, dos regos

Sede en min nunca amatada,

sede en min xamáis dormida

da verde Terra arelada,

a das choivas benquerida,

da verde Terra arelada,

a das choivas benquerida

Da teixa, enrugada terra,

do azur, de cote a brilar,

do vento ardente que berra,

da natureza a esligar!

Os remuiños inxentes

como brasfemias ou pregos,

cara os ceios incrementes

ruben, nun pulo, dos regos

Sede en min nunca amatada,

sede en min xamáis dormida

da verde Terra arelada,

a das choivas benquerida

Os remuiños inxentes

como brasfemias ou pregos,

cara os ceios incrementes

ruben, nun pulo, dos regos

Sede en min nunca amatada,

sede en min xamáis dormida

da verde Terra arelada,

a das choivas benquerida